من مینویسم. برای هضم کردن، برای فهمیدن، برای روشن شدن، برای ابراز خوشحالی یا ناراحتی یا تخلیهی خشمم، باید بنویسم. و الانم باید بنویسم.***همهچی تهش درست میشه. اونطوری میشه که باید بشه و به بهترین شکلش توی مسیر قرار میگیره. میدونین من همیشه آدم امیدواری بودم. به قول دوستام، با یه عینک صورتی روی چشمام دنیا رو میدیدم. باور داشتم که تهش یه اتفاق خوبی میفته برای هرکسی. تهش یه چیز خوبی وجود داره

میدونین، همهجا بحث تعادله. کسی که راه میره و کسی که میفته، مهم نیست کجا. روی زمین صاف یا توی یه مسیر سنگلاخ یا بندبازی که توی ارتفاع داره روی یه سیم باریک راه میره. هر مسیری ویژگیهای منحصر به فرد خودش رو داره که باید توی حفظ تعادل لحاظ شه، ولی در نهایت، همیشه بحث تعادله. برای اکثر ما، برای آدما به طور کلّی، این که نمیتونیم روی یه سیم باریک در ارتفاع سی متری قدم برداریم به معنی عدم تواناییمو